Bł. Jan Paweł II o życiu konsekrowanym

Konsekracja osoby - profesja zakonna - to szczególne "zapuszczenie korzeni w Chrystusie" (por. Kol 2, 7), aby "na Nim budować całe swe życie i postępowanie" (por. tamże). Kiedy Chrystus mówi: "Pójdź za Mną" (por. Mt 19, 21), to znaczy właśnie: "Zapuść we Mnie korzenie" - Ja pragnę być glebą urodzajną twojego wzrastania, twojego budowania się w duchu. We Mnie jest "odkupienie", jest "odpuszczenie grzechów" jako proces duchowego dojrzewania człowieka: odkupienie jako "nowe stworzenie", wszystkie te "skarby mądrości i umiejętności", cała "pełnia łaski i prawdy", dzięki której każdy człowiek może się stać "doskonałym czcicielem Ojca": takim, który czci Boga "w duchu i prawdzie" (por. J 4, 23). (...)
To, co w chrzcie jest sakramentem, sakramentalnym początkiem życia w Chrystusie - to w konsekracji zakonnej staje się szczególnym programem życia. Staje się regułą i charyzmatem. Staje się świadectwem i apostolstwem. Jest przepowiadaniem Chrystusa nie tylko słowem, ale samym wyborem życia, sięgającym do najgłębszych wskazań Ewangelii (...).

Przemówienie do zakonników i zakonnic zgromadzonych w katedrze w Kielcach, 3 czerwca 1991 r.

Postępujące zubożenie wartości ludzkich, związane z upowszechniającymi się również w Polsce modelami życia opartymi na potrójnej pożądliwości, sprawia, że szczere praktykowanie rad ewangelicznych nabiera szczególnego charakteru proroczego znaku. Rady ewangeliczne bowiem "ukazują ludzkości (...) drogę "duchowej terapii", ponieważ odrzucają bałwochwalczy kult stworzenia i w pewnej mierze czynią widzialnym Boga żywego" (tamże, 87). Ten proroczy znak jest Kościołowi we współczesnej Polsce ogromnie potrzebny, jeśli ma on pomagać człowiekowi w dobrym użyciu wolności.

Orędzie papieskie do osób konsekrowanych wygłoszone w Częstochowie, 4 czerwca 1997 r.

 W przeszłości osoby konsekrowane potrafiły służyć sprawie ewangelizacji na różne sposoby, rozwiązując twórczo problemy, dzisiaj natomiast muszą stawać przed nowym wyzwaniem, jakim jest potrzeba dawania świadectwa Ewangelii poprzez środki społecznego przekazu. Dzięki niezwykle skutecznej technice środki te zyskały zdolność globalnego oddziaływania i mogą docierać do wszystkich zakątków ziemi. Osoby konsekrowane, zwłaszcza te, które ze względu na charyzmat instytutu działają w tej dziedzinie, powinny zdobyć solidną znajomość języka typowego dla tych środków, aby mogły przekonująco mówić o Chrystusie dzisiejszemu człowiekowi, wyrażając jego "radości i nadzieje, smutek i niepokoje", a także przyczyniać się do budowy społeczeństwa, w którym wszyscy będą się czuli jak bracia i siostry idący razem ku Bogu. (...)
Należy popierać wszelkie inicjatywy w tej nowej i doniosłej dziedzinie, tak aby Ewangelia Chrystusa była głoszona również przy pomocy tych nowoczesnych mediów. Poszczególne Instytuty niech będą gotowe do współpracy i do zaangażowania swoich sił, środków i osób w realizację wspólnych projektów w różnych sektorach społecznego przekazu. Ponadto osoby konsekrowane, a zwłaszcza członkowie Instytutów świeckich niech włączają się aktywnie - w miarę potrzeb duszpasterskich - w religijną formację osób kierujących publicznymi i prywatnymi środkami przekazu oraz ich pracowników, tak aby z jednej strony zapobiegać szkodom powodowanym przez niewłaściwe ich używanie, a z drugiej przyczyniać się do podnoszenia poziomu programów przez treści zgodne z prawem moralnym i bogate w wartości humanistyczne i chrześcijańskie.

Adhortacja apostolska "Vita consecrata" nr 99

Nasz Dziennik